Χειρουργική Αντιμετώπιση Καταγμάτων Λεκάνης

Άμεση Αντιμετώπιση

Λόγω της αυξημένης αιμορραγικής διάθεσης, του έντονου πόνου και της δυσκολίας ακόμα και στην παραμικρή μετακίνηση του ασθενούς, κρίνεται αναγκαία η άμεση σταθεροποίηση των καταγμάτων είτε με ειδικές ζώνες και σκελετική έλξη είτε με εξωτερική οστεοσύνθεση.
Παράλληλα και εξαιτίας της σοβαρότητας των πυελικών κακώσεων, είναι απαραίτητη η στενή αιμοδυναμική παρακολούθηση, η αναπλήρωση των απωλειών αίματος και η διασφάλιση της ακεραιότητας και της εύρυθμης λειτουργίας των σωματικών οργάνων. Όταν οι συνθήκες της υγείας του ασθενούς το επιτρέψουν, η προσωρινή συγκράτηση των καταγμάτων θα δώσει τη θέση της στην οριστική οστεοσύνθεση τους στοχεύοντας στην πλήρη και ταχύτερη αποκατάσταση των τραυμάτων.

Εσωτερική Οστεοσύνθεση

Η χειρουργική θεραπεία των καταγμάτων λεκάνης και κοτύλης αποτελεί μία άκρως απαιτητική τεχνικά επέμβαση η οποία προϋποθέτει  ιδιαίτερη εκπαίδευση και τεχνογνωσία. Παγκοσμίως πραγματοποιείται σε συγκεκριμένα κέντρα τα οποία έχουν τις απαραίτητες ιατρικές, νοσηλευτικές και υλικοτεχνικές υποδομές για την περίθαλψη βαριά τραυματισμένων ασθενών. Συχνά, η συνεργασία διαφόρων ιατρικών ειδικοτήτων είναι απαραίτητη για την πλήρη αντιμετώπιση των σύνθετων αυτών κακώσεων.
Η εσωτερική οστεοσύνθεση των καταγμάτων του πυελικού δακτυλίου πρέπει να θέτει ως στόχο την πλήρη αποκατάσταση της ανατομίας της περιοχής και τη γρήγορη κινητοποίηση των ασθενών. Η εφαρμογή εξωτερικής οστεοσύνθεσης ως μόνιμη θεραπεία και η πολύμηνη κατάκλιση των ασθενών αποτελούν ξεπερασμένες θεραπευτικές προσεγγίσεις στη σύγχρονη θεραπεία των καταγμάτων αυτών. Όλες οι μελέτες έχουν δείξει ότι οι εν λόγω τεχνικές είναι για προσωρινή σταθεροποίηση και ο μόνιμος χαρακτήρας τους οδηγεί σε μέτρια κλινικά αποτελέσματα, χρόνιο πυελικό πόνο, κινητικές διαταραχές και αυξημένη πιθανότητα επιπλοκών όπως θρόμβωση, δυσκαμψία και ανισοσκελία.

Διαδερμική Τεχνική

Η διαδερμική τεχνική οστεοσύνθεσης, όπου αυτή έχει ένδειξη, προσφέρει ταχύτερη αποκατάσταση καθώς μειώνει το μέγεθος του χειρουργικού τραύματος, τον χειρουργικό χρόνο και τη συνολική απώλεια αίματος.
Ο πυελικός δακτύλιος θα πρέπει να σταθεροποιείται σε όλο το εύρος του ώστε να ελαχιστοποιηθεί h πιθανότητα κινητικών διαταραχών και χρόνιου πυελικού άλγους μετεγχειρητικά.
Για αυτό το λόγο, συνδυασμένες προσπελάσεις μπορεί να λάβουν χώρα.